-Przepraszam, nie wiedziałam że...-urwała, nie wiedząc, co ma dodać, a jedyne słowa jakie przechodziły przez jej głowę to- ,,Ale się wygłupiłaś!'' 

-Nic nie szkodzi panno Granger. Widzę, że ma pani do profesora Snape'a ważną sprawę. Będę się już zbierał-powiedział staruszek podnosząc się z miejsca. 

 Minął szybko dziewczynę, a po chwili w gabinecie została tylko Hermiona i Severus. 

-Wybacz. Nie wiedziałam, że masz gościa...- powiedziała spuszczając niewinnie głowę. Była pewna, że to na niego zadziała i nie będzie się gniewał. Po chwili usłyszała, jak mówi jego nieco chłodnym tonem:

 -Hermiono, nie udawaj niewiniątka i tak nic Ci to nie da...- podniosła głowę do góry, a on kontynuował

- Choć z drugiej strony muszę ci niestety podziękować, co przyznaje z niemałym bólem, ale dzięki twojemu wejściu wypędziłaś z stąd tego starca- skomentował krótko. 

 Uśmiechnęła się do niego delikatnie, ponieważ od kąt tylko pamiętała, nie słyszała, by komukolwiek dziękował, a zawłaszcza uczennicy. Zaśmiała się w duchy z tego jakże historycznego momentu, spojrzała na niego ostrożnie i zapytała: 

-A teraz, jeśli już skończyłeś mi dziękować. To mogę powiedzieć to, co chcę powiedzieć? 

-Siadaj i mów-warknął i spojrzał na nią od niechcenia. Podeszła do biurka i usiadła na krześle, na którym siedział chwilę wcześniej dyrektor. 

-Więc wracając do sprawy, Malfoy już wie o NAS- zaakcentowała- więc wkrótce wszyscy się dowiedzą. Co my teraz zrobimy? Wpatrywała się w niego z nadzieją i czekała na jakąś mądrą i ciętą odpowiedź. 

-Co mam powiedzieć? Po pierwsze: jesteś mało inteligentna, a po drugie: mam już pomysł. 

-Jaki?- zapytała ciekawie- Zaraz... Mało inteligentna!?- krzyknęła. -Cicho.- warknął- Masz. -rzucił jej małą buteleczkę- Dolejesz kroplę tego do napoju Dracona. To powinno załatwić "nasz" mały problem... 

                                         ***

 Następnego dnia Hermiona wczesnym rankiem udała się korytarzem prowadzącym do kuchni, aby dodać zawartość owej buteleczki do napoju Ślizgona. Przeszła przez niewielkie drzwi i rozejrzała się po całym pomieszczeniu. Było ogromne i bardzo zadymione. Na szczęście w środku nie było nikogo, więc odetchnęła z ulgą. Powoli przedzierała się przez kłęby ciepłego i gęstego dymu w końcu doszła do długiego szerokiego stołu, na którym stały dzbany z sokiem dyniowym. ,,Ale z którego będzie pił Malfoy?''- zapytała się w myślach. Zaczęła oglądać je z każdej strony, mając nadzieje, że znajdzie "ten jedyny" , ale jednak nie miała takiego szczęścia. Z braku lepszego wyjścia do wszystkich dzbanków z godłem Slytherinu nalała ów eliksir. Wiedziała, że to najgłupszy pomysł, jaki przyszedł jej kiedykolwiek do głowy, ale to była sytuacja awaryjna. -Przecież Severus nie musi się o tym dowiedzieć...- mruknęła do siebie. I wtedy szybkim krokiem opuściła kuchnię i biegiem skierowała się do wieży Gryffindoru, aby się przebrać.

                                         ***

  Na śniadanie poszła jak zawsze z Ginny, Harry i Ron nigdy nie dawali rady wstawać wcześniej, by iści razem z nimi.

-Miona coś się stało?- zapytała ruda  

-Nie, nic, dlaczego pytasz?- zdziwiła się 

-Tak jakoś. Jesteś jakaś blada, a do tego wydajesz się być zamyślona. Hermiona nic nie odpowiedziała. Znów zalała ją kolejna fala złych myśli i wcale nie łagodniejsza od poprzednich. W zupełnej ciszy doszły do Wielkiej Sali. Weszły do środka , a brązowooka jak zwykle spojrzała na stół nauczycielski i lekko, ale dyskretnie uśmiechnęła się do nauczyciela eliksirów. Tak jak zawsze. Nagle jej oczy przeniosły się w stronę stołu Ślizgonów, przy którym siedzieli już wszyscy. W pewnym momencie zobaczyła Malfoy'a uśmiechającego się do niej obrzydliwie, co wywołało u Hermiony ciarki. 

-Chodź wreszcie!- syknęła ruda 

-Taa, już. 

 Usiadły na swoich miejscach tak jak zawsze, choć panna Granger cały czas zerkała na Ślizgona do czasu, kiedy ten napił się swojego soku. Chłopak po chwili upadł na podłogę, a zaraz za nim kilka innych osób. Gryfonka zdębiała. ,,Co ja zrobiłam? Co zrobił Sev?''- pomyślała od razu. Dostrzegła jak niewielka grupa nauczycieli podbiega do leżących i wynosi ich z WS w wyraźnym pośpiechu. ,,Jak umrą, to co ja zrobię?''- myślała nerwowo.  Zerwała się z miejsca i podążyła za wychodzącym z sali Mistrzem Eliksirów, lecz nie potrafiła go dogonić. 

-Zaczekaj!- krzyknęła, gdy dotarli do lochów. Odwrócił się w jej stronę od niechcenia, a ona nie zwracając na to uwagi zapytała: -Co ty kazałeś mi wlać do jego napoju? 

-Eliksir Zapomnienia, ale niestety nie wspomniałem, że miałaś wlać go razem z wodą, bo jego działanie jest bardzo silne...-zaśmiał się wrednie Dziewczyna zrobiła na niego wielkie oczy, a po chwili krzyknęła: 

-I ty mi powiedziałeś, że jestem mało inteligentna! A po chwili przytulił ją i wyszeptał wprost do ucha: 

-Teraz to już nieważne. _________________ 

A tak dla nowości dzięki mojej becie dodaje utwór E.M.D http://www.youtube.com/watch?v=7FG4CGdOPxY